"Chcę żyć w trzeźwości!" - łatwo powiedzieć, ale jak to zrobić?


22- letni mężczyzna, wyrozumiali rodzice, student prestiżowego kierunku, świetne wyniki w nauce, życie towarzyskie bardzo barwne, dusza towarzystwa.
Wszystko zaczęło się zmieniać kiedy dziewczyna Adama wyjechała na studia za granicę i postanowiła nie wracać. Pustkę po niej próbował zastąpić licznymi studenckimi imprezami, przelotnymi znajomościami.

Brak zrozumienia w rodzinie, znajomych, poczucie winy za to, że nie był wystarczająco dobry, tylko wzmagały chęć pozbycia się wyrzutów sumienia- na co najlepszym sposobem był alkohol. Zaczął pić potajemnie, szybko, w krótkich odstępach czasu, żeby szybko się wprawić. Unikał rozmów na temat swojego picia, mimo że zdarzało mu się nie pamiętać co robił ostatniego wieczoru i dlaczego znalazł się w zupełnie nieznanym sobie miejscu. Jego zawsze dobre relacje z przyjaciółmi diametralnie się zmieniły. Z czasem zaczął gromadzić i ukrywać alkohol. Całe jego życie koncentrowało się na piciu: źle się odżywiał, był hospitalizowany z powodu dolegliwości somatycznych, jego funkcjonowanie poznawcze znacznie się obniżyło (kłopoty z uwagą, pamięcią, niższa sprawność intelektualna). Kilka razy próbował przestać, ale po kliku dniach, tygodniach, miesiącach zawsze wracał do nałogu. Nie mógł przestać pić, bo pojawiały się lęki, a bez alkoholu nie potrafił ich powstrzymać. Momentem przełomowym w chorobie Adama był wypadek, który spowodował. Wiedział, że chce przestać…

Obecnie uznaje się, że zaburzenia spowodowane nadużywaniem środków psychoaktywnych,    a więc w tym także alkoholu wymagają pomocy medycznej, zwłaszcza gdy występują ostre objawy odstawienia, zatrucia, psychozy. Wielu alkoholików kojarzy leczenie tylko z tym aspektem pomocy. Nie wie gdzie się zgłosić, czy leczenie jest płatne, jak długo trwa. Tymczasem ważna jest również pomoc psychoterapeutyczna w związku z przyczynami osobowościowymi i konsekwencjami psychicznymi alkoholizmu, a także oddziaływania rehabilitacyjne o charakterze somatycznym, społecznym
i zawodowym. Osoby zgłaszające się do leczenia mogą znaleźć pomoc w poradniach/ośrodkach leczenia uzależnień. W kilku punktach przedstawię, co zrobić by się tam leczyć.

1. ZNALEŹĆ OŚRODEK
w okolicach swojego miejsca zamieszkania. Wykazy ośrodków na terenie różnych województw są dostępne np. na stronie internetowej:
http://www.leczenieodwykowe.pl/osrodki-leczenia-uzaleznien/
http://www.sluzbazdrowia.com.pl/html/more2989d.php
Jeśli nie mamy dostępu do internetu lub po prostu nie potrafimy niczego znaleźć to można zgłosić się do dowolnego ośrodka świadczącego usługi psychologiczne i poprosić o namiary na ośrodek leczenia uzależnień.
Leczenie uzależnienia jest możliwe w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, a więc jest bezpłatne. Należy jednak sprawdzić, czy ośrodek, który wybieramy ma podpisany kontrakt z NFZ. Na rynku funkcjonuje także wiele prywatnych ośrodków leczenia uzależnień, które proponują tylko odpłatne usługi. Aby rozpocząć leczenie nie jest konieczne żadne skierowanie- wystarczą chęci.

2. ZADZWONIĆ
do ośrodka lub osobiście wybrać się do placówki i umówić się na pierwsze spotkanie. Pierwsza wizyta ma miejsce po upływie około tygodnia od podjęcia kontaktu telefonicznego lub osobistego zapisu. Jeśli uważamy, że wizyta jest nam potrzebna szybciej, można o to poprosić. Trzeba jednak pamiętać, że ośrodek przyjmuje także innych pacjentów, liczba terapeutów jest ograniczona, a więc nie zawsze jest to możliwe. Bardzo istotnym jest, że w ośrodku nie można pojawić się pod wpływem alkoholu, co jest jednym z podstawowych warunków podjęcia leczenia.

3. WIZYTA
w ośrodku odbywa się w wyznaczonym wcześniej terminie. Pierwsze spotkanie ma charakter konsultacyjny i diagnostyczny. Jego celem jest ustalenie czy sytuacja, której doświadczamy jest wynikiem uzależnienia, czy jest nam potrzebna także inna forma pomocy, czy nasi bliscy potrzebują wsparcia itp. Na spotkaniu dowiemy się również jak wyglądać będzie przebieg terapii.
Np. w  Ośrodku Promocji Zdrowia, Trzeźwości i Rozwoju Osobistego (Katowice) w ramach umowy z NFZ proponują następujące bezpłatne świadczenia:
Podstawowy program terapii dla osób uzależnionych od alkoholu:
• Indywidualne spotkania terapeutyczne
• Konsultacje lekarskie
• Grupa wstępna
• Grupa pracy nad tożsamością alkoholika
• Grupa pracy nad destrukcją w życiu spowodowaną piciem alkoholu
• Grupa pracy nad bezsilnością wobec alkoholu i niezdolnością do konstruktywnego kierowania własnym życiem
• Grupa pracy nad zapobieganiem nawrotom choroby

Czas trwania pełnego programu wynosi około 1-2 lata. Czas jednak zależy od indywidualnych potrzeb pacjenta.

Podczas pierwszego spotkania indywidualnego, które jest najczęściej prowadzone przez certyfikowanego psychoterapeutę zostanie ustalona:
• kolejna data indywidualnego spotkania (które odbywają się zazwyczaj raz
w tygodniu i trwają 1 godzinę),
• skierowanie do odpowiedniej grupy terapeutycznej (spotkania raz lub dwa razy
w tygodniu po około 3 godziny)
ustalenie terminu wizyty konsultacyjnej z lekarzem psychiatrą (który często przyjmuje w tym samym ośrodku). Ustali on czy nasz problem ma tylko podłoże psychologiczne, czy może terapię należy wspomóc również farmaceutykami.
Wielu pacjentów pyta czy jest możliwość podjęcia terapii tylko w formie indywidualnych sesji. Odpowiedź: NIE. Leczenie wymaga równoległej pracy terapeutycznej: indywidualnej
i grupowej. Zgłaszając się do ośrodka decydujemy się na przyjęcie warunków ustalanych przez placówkę.


4. PRACA WŁASNA
kolejny etap to wymagająca, trudna, wyczerpująca praca własna. Terapia leczenia uzależnień ma na celu pokazanie na czym polega uzależnienie, jak sobie radzić z głodem alkoholowym, nawrotami choroby, jakie zmiany wprowadzić w życie, by normalnie funkcjonować bez alkoholu. Ta „dodatkowa” praca obejmuje:
• Mitingi AA, na których można porozmawiać o bieżących problemach, o tym jak każdy z uczestników radzi sobie z chorobą. Te spotkania odbywają się bez obecności terapeutów, psychologów. W odpowiednim momencie terapii psychoterapeuta zasugeruje takie spotkania. W razie trudności pomoże także
w znalezieniu miejsca odbywania się mitingów.
• Prowadzenie „dziennika alkoholika” w którym zapisuje się swoje myśli, przeżywane emocje, trudności, by później móc wrócić do pewnego zdarzenia, które np. wywołało chęć spożycia alkoholu i zastanowić się co zrobić
w przyszłości by tego uniknąć.
• Oprócz tego bieżąco, na każdej sesji lub indywidualnym spotkaniu może być „zadane” inne, niecykliczne zdanie.

Świadczenia dla osób uzależnionych to nie jedyne usługi takich ośrodków. Znajdą tam pomoc również osób współuzależnione i dorosłe dzieci alkoholików. Procedura podjęcia leczenia jest podobna. Program terapii i czas trwania jest jednak inny.

Droga do wyjścia z uzależnienia nie jest łatwa i szybka. Wymaga chęci, determinacji, cierpliwości, wsparcia bliskich. Poziom motywacji do zmiany zachowań związanych
z używaniem alkoholu, a także dotychczasowego stylu życia również wpływa na przebieg leczenia. Alkoholizm jest chorobą na której przebieg można mieć wpływ, którą można zatrzymać, jednak do końca życia trzeba zachować czujność, by pewnego dnia nie powiedzieć  z pewnością w głosie: „skoro już tyle lat nie piję to alkoholizm już mnie nie dotyczy…”. Alkoholikiem zostaje się do końca życia. Choć czasem wydawałoby się, że problem picia jest już rozwiązany to wypicie „kropli” alkoholu po wielu latach abstynencji może wyzwolić dalsze reakcje, w wyniku czego choroba powróci i leczenie będzie trzeba rozpocząć od początku.
 

 

 

LITERATURA:

  1. Cierpiałowska L. (2000). Alkoholizm. Przyczyny, leczenie, profilaktyka. Poznań. Wyd. Naukowe Uniwersytetu im. A. Mickiewicza
  2. Cierpiałowska L. (red.)(2006). Oblicza współczesnych uzależnień. Poznań. Wyd.Naukowe Uniwersytetu im. A. Mickiewicza
  3. Mellibruda J., Sobolewska Z. (2006). Integracyjna psychoterapia uzależnień. Teoria i praktyka. Warszawa. Instytut Psychologii Zdrowia
  4. http://www.uzaleznienia.siemianowice.pl/
  5. http://aztiro.republika.pl/osrodek.htm
  6. Charaktery- magazyn psychologiczny; nr 9 (152) wrzesień 2009; s.34-37
  7. Charaktery- magazyn psychologiczny; nr 1 (168) styczeń 2011; s.74-78
  8. Sens- nowoczesny magazyn psychologiczny; nr 10 (25) październik 2010; s.38-43

REDAKTOR DZIAŁU 'MAM PROBLEM' Kontakt: wfriedrich@us.edu.pl Studia: absolwentka Uniwersytetu Śląskiego w katowicach, kierunku psychologia; specjalizacja: psychologia kliniczna i psychologia sądowa; Studentka prawa III rok. Uniwersytet Śląski Doświadczenie (działalność w organizacjach, praktyki, wolontariat): Staż i praktyki studenckie w ramach Programu ERASMUS na University of Barcelona Wydział Psychologii Ogólnej. Wolontariat w Ośrodku Interwencji Kryzysowej MOPS w Katowicach Wolontariat w Ośrodku Leczenia Uzależnień AZTiRO w Katowicach Wolontariusz podczas XXXIV Zjazdu Polskiego Towarzystwa Psychologicznego Opiekun, wolontariusz w projekcie TAMGRAM Kurs wychowawcy placówek i ośrodków dydaktycznych Liczne kursy, szkolenia w zakresie psychologii, języka migowego i in. (...)


Pomoc psychologiczna

Studenci i Doktoranci Uniwersytetu Śląskiego mogą korzystać z bezpłatnego wsparcia psychologicznego i poradnictwa w Centrum Obsługi Studenta.

Skontaktuj się ze specjalistami w następujących obszarach:

W celu ustalenia terminu indywidualnej konsultacji psychologicznej prosimy o kontakt drogą elektroniczną lub telefonicznie.