Materiały

  • Opublikowane 29 November, 2013

Co ich spina? czyli galeria znanych osób cierpiących na zaburzenia psychiczne

Film powstał w ramach realizacji projektu "Co nas spina? - kampania profilaktyczno-informacyjna"

Muzyka wykorzystana w tle, to Ludavico Einaudi "Primavera".

Kampania współfinansowana jest ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego.

 


  • Opublikowane 29 November, 2013

Zaburzenia adaptacyjne - wywiad z mgr Justyną Szostek

W ramach realizacji projektu "Co nas spina? - kampania profilaktyczno-informacyjna" Telewizja Uniwersytetu Śląskiego i Biuro Wsparcia Studenta zaprosiły do wypowiedzenia się o funkcjonowaniu osób dotkniętych wybranymi zaburzeniami psychicznymi ekspertów z zakresu zdrowia psychicznego.

W niniejszym filmie przedstawiamy krótki wywiad z mgr Justyną Szostek nt. zaburzeń adaptacyjnych.

Organizatorami kampanii są Uniwersytet Śląski oraz Śląska Kawiarnia Naukowa.

Projekt współfinansowany jest ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego.


Wyrwij się z Sieci – o uzależnieniu od Internetu

Trudno dziś wyobrazić sobie świat bez Internetu. Nie ma wątpliwości, że stał się nieodłącznym elementem naszego codziennego życia. A jak bardzo nieodłącznym? Jeśli nie możesz obejść się bez sprawdzenia maila lub statusów znajomych na FB kilka razy dziennie, jeśli przesiadujesz godzinami na imageboardach i youtubach, może to oznaczać, że jesteś związany z Siecią bliżej niż myślisz…

Badania opinii publicznych jednoznacznie wskazują, że liczba polskich internautów systematycznie rośnie. Według informacji z lipca 2013 roku, w Sieci obecnych jest blisko 60% Polaków, co daje liczbę 18 milionów osób. W porównaniu do roku 2005, odsetek osób surfujących po Sieci w naszym kraju wyniósł jedynie 28%. Korzystamy z Internetu głównie w domu, ale w erze telefonów komórkowych z dostępem do Sieci, być on-line można już wszędzie. Aż 69% ankietowanych korzysta z Internetu codziennie lub prawie codziennie.

Co za tym idzie, rośnie też liczba osób, które mają problem z kontrolowaniem swojego zachowania związanego z Internetem. Przyjmuje się, że ten problem dotyczy od 3 do 14% populacji, czyli w Polsce mówimy o około 400 tys. osób z tym problemem. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że liczba ta wzrasta.

O czym w ogóle tu mowa…

Siecioholizm można zdefiniować jako zaburzenie kontroli impulsów niepowodujące intoksykacji i mające znaczący udział w obniżeniu poziomu funkcjonowania w sferach społecznej, zawodowej i psychologicznej. W oparciu o klasyfikację chorób ICD-10, Woronowicz przyjął następujące kryteria diagnostyczne dla siecioholizmu:

  • silna potrzeba lub poczucie przymusu korzystania z Internetu,
  • subiektywne przekonanie o zmniejszonym stopniu samokontroli zachowań związanych z Internetem dotyczących powstrzymywania się od korzystania z sieci,
  • występowanie rozdrażnienia czy gorszego samopoczucia, przy próbach przerwania lub ograniczenia korzystania z Internetu,
  • spędzanie coraz większej ilości czasu w Internecie, w celu uzyskania zadowolenia, które poprzednio było osiągane w znacznie krótszym czasie,
  • postępujące zaniedbywanie innych źródeł przyjemności lub dotychczasowych zainteresowań na rzecz Internetu,
  • korzystanie z zasobów Sieci pomimo szkodliwych następstw (fizycznych, psychicznych i społecznych), o których wiadomo, że mają związek ze spędzaniem czasu w Internecie.

Aby dokonać pełnego rozpoznania, to spośród wymienionych objawów w ciągu ostatniego roku muszą pojawić się minimum trzy.

Inna badaczka zachowań związanych z Siecią, Kimberly Young, wymienia pięć podtypów tego uzależnienia:

  1. socjomanię internetową – uzależnienie od internetowych kontaktów społecznych,
  2. erotomanię internetową,
  3. przeciążenie informacyjne – przymus pobierania informacji,
  4. uzależnienie się od sieci internetowej,
  5. uzależnienie od komputera

Fazy uzależnienia od Internetu można opisać następująco:

  • poznawanie racjonalne oraz efektywne wykorzystanie Internetu – w tej fazie użytkownik ma raczej okazjonalny kontakt z wirtualną rzeczywistością, która staje się źródłem zainteresowania, wiedzy i rozrywki;
  • uzależnienie – etap ten zaczyna się w momencie, gdy pojawia się wzmożona potrzeba korzystania z zasobów Sieci, zarazem w zakresie częstotliwości, jak i długości trwania aktywności; internauta porzuca inne źródła zainteresowania, a gdy jest w stanie ograniczonego dostępu on-line, skutkuje to obsesyjnym myśleniem na temat Internetu oraz wywołuje przygnębienie i lęk;
  • destrukcja – użytkownik w bardzo wyraźny sposób ogranicza (lub nie podejmuje w ogóle) działania związane z funkcjonowaniem na polu rodzinnym, zawodowym, rekreacyjnym, uczestniczy jedynie w długotrwałych sesjach internetowych i nie przestaje pomimo świadomości ponoszonych szkód.

Negatywne skutki

Wśród ogromnej ilości informacji i możliwości, które dostarcza nam korzystanie z Internetu, jest on równocześnie źródłem negatywnych konsekwencji dla jego użytkowników. Nadużywanie tego medium może doprowadzić do rozwoju uzależnienia, które w destrukcyjny sposób odbije się na ciele i zdrowiu, funkcjonowaniu w sferach psychicznej i społecznej. Można wyróżnić m.in. zaburzenia relacji interpersonalnych, wyizolowanie społeczne, wzrastającą samotność, obniżenie nastroju, zaniedbywanie obowiązków, zawężenie zainteresowań, rezygnację z przyjemności i rozrywek, zubożenie języka, zaniedbywanie zdrowia i dolegliwości somatyczne (brak ruchu, zarywanie nocy, zmęczenie, nieprawidłowe odżywianie się, kłopoty z kręgosłupem, pogorszenie wzroku), a także zaniedbanie higieny osobistej i problemy z koncentracją uwagi. Nie wspominając kłopotów w pracy czy na studiach.

Zjawisko uzależnienia od Sieci, urosło w Korei do dużego problemu społecznego. Odnotowano tam szereg zgonów związanych z zaburzeniem czynności kardiologiczno-oddechowych, jakie następowały w kafejkach internetowych podczas wielogodzinnego korzystania z zasobów Internetu.

Gdy spojrzeć na sferę poznawczą użytkowników Sieci, można odkryć, że negatywne konsekwencje z nadmiernego przebywania w rzeczywistości wirtualnej, ujawniają się w postaci dezorientacji w bezmiarze bodźców i informacji, trudności w ich selekcji, interpretacji i przetwarzania. Nagminne stają się przypadki coraz swobodniejszego dostępu do treści pornograficznych przez coraz młodszych użytkowników.

Kto jest podatny

Nie można uznać, że Internet sam w sobie jest zły lub uzależniający. Takie cechy nosi jego użytkowanie. Mimo wszystko, jest kilka czynników, które sprzyjają patologii związanej z korzystaniem z Sieci. Obecnie dostęp do jej zasobów jest coraz bardziej powszechny i częściej finansowany przez instytucje państwowe i edukacyjne. Anonimowość, która gwarantuje poczucie bezpieczeństwa, sprzyja występowaniu zachowań, które przypuszczalnie nie były możliwe do zrealizowania w realnej rzeczywistości. Internet może być używany jako swego rodzaju ucieczkę od przykrej codzienności. Co więcej, wirtualne interakcje z innymi użytkownikami nie posiadają ograniczeń przestrzennych, są równe pod względem statusu społecznego – wydają się więc nieprzerwanie trwać w tej przestrzeni.

Przy analizowaniu cech Internetu, trzeba zwrócić uwagę na jego właściwości gratyfikacyjne. Badacze wyróżnili ich siedem: przynależność do wirtualnej społeczności, uzyskiwanie potrzebnych informacji, doświadczenia estetyczne, możliwość oszczędzania i zarabiania pieniędzy, rozrywkę, poprawę osobistego statusu, podtrzymywanie relacji interpersonalnych.

Z kolei przypatrując się ludziom, którzy z Sieci korzystają, pojawia się interesująca kwestia. Z badań wynika, że to mężczyźni stanowią przede wszystkim grupę nadmiernie angażującą się w świat wirtualny. W zakresie płci użytkowników, różnice obejmują też wzorzec korzystania z Sieci. Mężczyźni nastawieni są przeważnie na poszukiwanie informacji, uczestnictwo w gry sieciowe, korzystanie z wirtualnego seksu i pornografii. Kobiety poszukują emocjonalnego wsparcia, nowych przyjaźni czy możliwości flirtowania.

Wśród czynników poznawczych, które sprzyjają powstaniu uzależnienia od Internetu są schematy myślowe odnoszące się do:

  • własnej osoby: niskie poczucie własnej wartości, obniżona samoocena, niskie poczucie kompetencji,
  • otoczenia: myślenie czarno-białe.

Istnieją doniesienia, z których wyłania się obraz podłoża psychopatologicznego, które wzmacnia uzależnienie. Są to m.in. depresja, lęk czy uzależnienie od substancji psychoaktywnych. A także pewne cechy osobowości: niedojrzałość, niski stopień uspołecznienia. Wyraża się to niskim poziomem zaradności, niską wytrwałością w działaniu, nieefektywnością samokontroli, wysokim poziomem lęku społecznego oraz niskim poziomem wrażliwości.

Nie bez znaczenia jest też to, z jakimi oczekiwaniami przystępujemy do korzystania z Sieci. Wyróżniono cztery typy takich oczekiwań:

  • oczekiwania interpersonalne – wzbogacenia relacji międzyludzkich, poznanie i zbliżenie się do innych,
  • oczekiwania pragmatyczne – ułatwienie komunikacji, zdobywania informacji, rozwoju osobistego,
  • oczekiwania hedonistyczne – zmiany nastroju, rozrywki,
  • oczekiwania kompensacyjne – oswobodzenie się od kompleksów i zahamowań.

Najsilniejszymi wyznacznikami uzależniającego korzystania z Internetu są oczekiwania hedonistyczne i kompensacyjne.

Sprawdź się

Poniżej wypisane są pytania z testu diagnozującego uzależnienie od Internetu. Odpowiadając na pytania pamiętaj, by rozważać tylko aktywności w Sieci niezwiązaną z pracą czy edukacją.

Swoje odpowiedzi umieszczaj na skali liczbowej:

0 – nie dotyczy

1 – rzadko

2 – czasami

3 – przeważnie

4 – często

5 – zawsze 

  1. Jak często można zauważasz, że jest s on-line dłużej niż zamierzałeś?
  2. Jak często zaniedbujesz obowiązki domowe, aby spędzić więcej czasu on-line?
  3. Jak często wybierasz emocje związane z Internetem do intymności z partnerem?
  4. Jak często tworzysz nowe relacje z innymi użytkownikami on-line?
  5. Jak często inni skarżą się na ilości czasu spędzonego przez Ciebie on-line?
  6. Jak często twoje stopnie w szkole lub praca cierpią z powodu ilości czasu spędzonego on-line?
  7. Jak często sprawdzasz pocztę elektroniczną, zanim zrobisz cokolwiek?
  8. Jak często wydajność w pracy lub wyniki w pracy cierpią z powodu Internetu?
  9. Jak często stajesz się defensywny lub skryty, gdy ktoś pyta, co robisz on-line?
  10. Jak często powstrzymujesz niepokojące myśli o swoim życiu, przy pomocy kojących myśli o Internecie?
  11. Jak często łapiesz się ma myśleniu, kiedy znowu skorzystasz z Internetu?
  12. Jak często obawiasz się, że życie bez Internetu byłoby nudne, puste i bez radości?
  13. Jak często krzyczysz czy jesteś poirytowany, jeśli ktoś przeszkadzaCi gdy jesteś on-line?
  14. Jak często zarywasz noce z powodu korzystania z Internetu do późna?
  15.  Jak często myślisz o Internecie, gdy jesteś off-line, lub fantazjujesz na temat bycia on-line?
  16. Jak często łapiesz się na mówieniu: "Jeszcze tylko kilka minut", gdy jesteś on-line?
  17. Jak często starasz się zmniejszać ilość czasu spędzanego on-line i ponosisz porażkę?
  18. Jak często starasz się ukryć fakt jak długo jesteś już on-line?
  19. Jak często można wybierasz spędzenie więcej czasu on-line od na wyjścia z innymi?
  20. Jak często czujesz się przygnębiony albo zdenerwowany, gdy jesteś off-line, a gdy jesteś już on-line uczucia te przechodzą?

Po udzieleniu odpowiedzi na wszystkie pytania, dodaj wybrane numery dla każdej odpowiedzi w celu zsumowania końcowego wyniku. Im wyższy wynik, tym większy poziom uzależnienia i problemy, które mają swoje przyczyny w korzystaniu z Internetu. Oto ogólna skala, która pomoże zmierzyć Twój wynik:

  • 20 - 49 punktów: jesteś przeciętnym użytkownikiem on-line. Możesz czasami surfować po Sieci zbyt długo, jednak masz kontrolą nad użytkowaniem jej.
  • 50 -79 punktów: doświadczasz sporadycznych lub częstych problemów spowodowanych korzystaniem z Internetu. Rozważ ich cały wpływ na Twoje życie.
  • 80 - 100 punktów: Twoje korzystanie z Internetu jest przyczyną poważnych problemów w życiu. Powinieneś ocenić wpływ Internetu na Twoje życie i zająć się problemami bezpośrednio spowodowanymi korzystaniem z Internetu.

Literatura:

  1. Ogińska-Bulik N., (2010), Uzależnienia od czynności. Mit czy rzeczywistość?. Warszawa: Difin
  2. Young K. (2009), Assessment of Internet Addiction. www.netaddiction.com
  3. http://www.ekonomia.rp.pl/artykul/1028947.html
  4. http://www.narkotyki.pl/nietypowe-uzaleznienia/internetoholizm

​Arykuł powstał w ramach kampanii informacyjno-profilaktycznej "Co nas spina?"

Kampania współfinansowana jest ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego.

 

Kontakt: marek.grajcar@gmail.com Magister psychologii, trener treningu psychologicznego i umiejętności psychospołecznych, rekruter, specjalista HR, pasjonat fotografii reportażowej i ulicznej, zagorzały trekkingowiec. Doświadczenie: Specjalista ds. rekrutacji specjalistycznych w branży IT Członek projektów i koordynator w Stowarzyszeniu Górnośląski Klaster Kreatywny w Katowicach Wolontariusz w Zimbardo Youth Center w Katowicach Autor artykułów popularnonaukowych na portalu Więc Jestem! Trener freelancer W czasie studiów: Przewodniczący w Studenckim Kole Psychologii Organizacji przy Uniwersytecie Śląskim Członek Koła Psychoterapii i Treningu Psychologicznego Redaktor Działu Wizualnego w magazynie "Reflektor. (...)


Borderline - między nerwicą a psychozą

Zaburzenie osobowości typu borderline – w europejskiej klasyfikacji nazywane osobowością chwiejną emocjonalnie, nazywane jest również zaburzeniem osobowości z pogranicza nerwicy i psychozy. Kiedyś uważano, że występuje częściej u kobiet, jednak obecne dane statystyczne wskazują na to, iż jest ono równie częste u mężczyzn. Jego rozpoznanie przysparza sporo trudności w związku z tym, iż objawy związane są w wieloma obszarami funkcjonowania człowieka. Czym charakteryzuje się to zaburzenie i w jaki sposób je leczyć?

Charakterystyka borderline

Kryteria diagnostyczne zaburzenia osobowości borderline są rozległe. Niektóre z nich mogą być spełniane także przez osoby z zupełnie innymi problemami, dlatego należy pamiętać, że opisane objawy muszą być obecne w różnych sytuacjach, a ponadto do rzetelnej diagnozy konieczne jest występowanie minimum pięciu z nich.

Podstawową cechą omawianego zaburzenia osobowości jest niestabilność, która dotyczy większości obszarów funkcjonowania jednostki – nastroju, obrazu siebie, związków międzyludzkich oraz zachowania. Osoby dotknięte tym zaburzeniem nawiązują intensywne lecz niestabilne relacje interpersonalne. Potrafią w krótkim czasie przejście od idealizowania partnera i deklarowania „miłości aż po grób” do zupełnego ich przeciwieństwa, jakim jest nienawiść. Ich związki są burzliwe, często zmieniają parterów seksualnych, a zdarza się, że zmianie ulegają także preferencje seksualne. Niestabilność dotyczy również obrazu własnej osoby. Osoby z borderline z dużej pewności siebie, wiary w swoje możliwości i umiejętności łatwo przechodzą do samonienawiści. Tyczy się to także sfery emocjonalnej. Osoby cierpiące na to zaburzenie osobowości doświadczają dużej zmienności uczuciowej. W krótkim czasie nastrój zmienia się, przechodząc od radości, wręcz euforii, przez drażliwość, lęk do poczucia beznadziei i depresji. W zachowaniu może pojawiać się agresywność, nieadekwatny gniew, bardzo silna złość i wynikające z tego wdawanie się w awantury i bójki. W wyniku stresu mogą występować u chorych przelotne objawy dysocjacyjne lub myśli paranoidalne.

Osoby cierpiące na borderline charakteryzuje impulsywność, której pierwsze przejawy można zaobserwować we wczesnej dorosłości. Impulsywne zachowania dotyczą dwóch lub więcej obszarów funkcjonowania człowieka. Może to być np. lekkomyślne wydawanie pieniędzy, hazard, przypadkowa aktywność seksualna, objadanie się lub brawurowa jazda samochodem.

W wyniku dużej wrażliwości na odrzucenie osoby te usilnie próbują uniknąć porzucenia (rzeczywistego lub wyobrażonego). Często miewają uczucie pustki wewnętrznej. Zdarza się także, iż podczas przeżywanych stanów emocjonalnych dokonują samookaleczeń, posuwają się do gróźb, zachowań i gestów samobójczych. Przyczyny samookaleczeń są różne. Ból fizyczny zastępuje ból emocjonalny, a samookaleczenie jest rodzajem ucieczki od trudności. Może także pełnić funkcję zwrócenia na siebie uwagi i przyciągania zainteresowania i troski innych. Powody te mogą się na siebie nakładać.

Przyczyny

Znając objawy zaburzenia osobowości chwiejnej emocjonalnie typu borderline, warto również zastanowić się, co takiego mogło je powodować. Odpowiedź na pytanie o przyczyny nie jest jednoznaczna, a jest to konsekwencją wielowymiarowego obrazu zaburzenia. Badacze wskazują prawdopodobne wyjaśnienia jego powstawania. Etiologii upatrują się w biologicznym, psychicznym i społecznym obszarze funkcjonowania człowieka.

Za istnieniem przyczyn w sferze biologicznej przemawia związek z występowaniem zaburzeń nastroju u członków rodzin osób chorych, a także wpływ uszkodzeń mózgu i urazów głowy oraz zaburzeń gospodarki hormonalnej w postaci obniżonej ilości serotoniny na powstawanie objawów.

Jeśli chodzi o obszar psychiczny, to skrajne zachowania oraz brak konsekwencji u osób cierpiących na zaburzenie osobowości typu borderline są wynikiem dychotomicznego traktowania rzeczywistości. Kategoryczne podchodzie do wielu spraw i uznawanie jedynie dwóch kategorii – dobra i zła - może skutkować niestabilnością w funkcjonowaniu jednostki.

Badacze sugerują, że przyczyną może być także przeżyta w dzieciństwie trauma oraz doświadczane nadużycia. Jednak te informacje pochodzą z wywiadów przeprowadzonych z pacjentami, więc należy traktować je z pewną rezerwą, ponieważ istnieje możliwość, iż wspomnienia tych osób są zniekształcone, a pewne zdarzenia błędnie interpretowane.

Najbardziej pełnym ujęciem przyczyn choroby jest całościowy model Linehan. Wedle tego podejścia za rozwinięcie się osobowości typu borderline odpowiedzialne jest dziedziczenie oraz doświadczenia. Aby rozwinęło się zaburzenie, muszą zostać przekazane genetycznie pewne cechy powodujące tzw. podatność na chorobę. Może to być np. wyczulenie na negatywne zdarzenia, które będzie przejawiać się bardzo silnymi reakcjami oraz dłuższym, w porównaniu do normy, czasem powrotu do stanu homeostazy. Taka skłonność pozostaje niezauważona – może nie przerodzić się w żadne zaburzenie, o ile osoba podatna genetycznie wychowuje się i funkcjonuje w bezpiecznym i wspierającym otoczeniu. Ogromne znaczenie ma otoczenie jednostki. Środowisko nie dające wsparcia w dzieciństwie, a będące jedynie źródłem stresu i poczucia odrzucenia, może spowodować rozwój zaburzenia osobowości.

Leczenie

Osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline jest zaburzeniem osobowości, które nie łatwo poddaje się leczeniu. Nie oznacza to jednak, że jest to niemożliwe- lecz wymaga czasu, cierpliwości i zaangażowania.

  1. Przepracowanie problemów

Leczenie koncertuje się na analizie problemów, konfliktów i reakcji, nawet tych, które nie są dostępne świadomości. Wtenczas, wspólnie z psychoterapeutą, wydobywa się je z nieświadomości i przepracowuje. Proces ten jest czasochłonny i polega na odkrywaniu źródła trudności, a w dalszej kolejności także na nabywaniu nowych umiejętności i utrwalaniu ich.

  1. Trening umiejętności

W związku z deficytami w zakresie motywacji, regulowania emocji, związków międzyludzkich leczenie ukierunkowane jest na zdobywanie szeregu umiejętności. Treningi poświęcone są nabywaniu zdolności motywacyjnych, nauce tolerowania niepewności oraz kształtowaniu umiejętności interpersonalnych. Ponadto osoby cierpiące na zaburzenia osobowości typu borderline uczą się panowania nad własną złością i wyrażania jej w sposób konstruktywny. Poznaje się konkretne sposoby zachowania i ma możliwość przetestowania ich w grupie terapeutycznej.

  1. Psychoedukacja

Kolejna metoda leczenia borderline polega na przekazywaniu informacji na temat funkcjonowania człowieka, dzięki czemu łatwiej pacjentowi rozumieć samego siebie. Głównym celem jest zrozumienie choroby i nauka radzenia sobie z jej obawami poprzez zamianę zachowań, które dotychczas nie przynosiły pożądanych rezultatów.

Podsumowanie

Diagnoza zaburzenia osobowości borderline nie jest łatwa z tego z względu, iż kryteria diagnostyczne obejmują wiele obszarów funkcjonowania jednostki. Niektóre z nich mogą być spełnianie przez osoby cierpiące na inne zaburzenia, np. nerwicę czy psychozę. Borykając się z tym zaburzeniem nie powinno się działać na własną rękę. Jeśli mamy podejrzenia, że my lub nasi bliscy możemy być dotknięci tym zaburzeniem, koniecznie umówmy się na spotkanie z profesjonalistą, który przeprowadzi rzetelną diagnozę, a jeśli będzie to konieczne, to także wskaże możliwości podjęcia terapii.

Bibligorafia:

  1. Seligman, M. E. P., Walker E. F., Rosenhan D. L. (2003). Psychopatologia. Poznań: Zysk i S-ka.
  2. Strelau, J., Doliński, D. (2008). Psychologia. Podręcznik akademicki. Sopot: GWP.

​Arykuł powstał w ramach kampanii informacyjno-profilaktycznej "Co nas spina?"

Kampania współfinansowana jest ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego.

 

BYŁA REDAKTOR DZIAŁU "MYŚLĘ"   Kontakt: sandra.jargielo@gmail. (...)


  • Opublikowane 28 November, 2013

Zaburzenia lękowe - wywiad z dr Ewą Wojtyną

W ramach realizacji projektu "Co nas spina? - kampania profilaktyczno-informacyjna" Telewizja Uniwersytetu Śląskiego i Biuro Wsparcia Studenta zaprosiły do wypowiedzenia się o funkcjonowaniu osób dotkniętych wybranymi zaburzeniami psychicznymi ekspertów z zakresu zdrowia psychicznego.

W niniejszym filmie przedstawiamy krótki wywiad z dr Ewą Wojtyną nt. zaburzeń lękowych.

Organizatorami kampanii są Uniwersytet Śląski oraz Śląska Kawiarnia Naukowa.

Projekt współfinansowany jest ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego.


  • Opublikowane 28 November, 2013

Zaburzenia odżywiania - wywiad z dr Anną Brytek-Matera

W ramach realizacji projektu "Co nas spina? - kampania profilaktyczno-informacyjna" Telewizja Uniwersytetu Śląskiego i Biuro Wsparcia Studenta zaprosiły do wypowiedzenia się o funkcjonowaniu osób dotkniętych wybranymi zaburzeniami psychicznymi ekspertów z zakresu zdrowia psychicznego.

W niniejszym filmie przedstawiamy krótki wywiad z dr Anną Brytek-Matera nt. zaburzeń odżywiania.

Organizatorami kampanii są Uniwersytet Śląski oraz Śląska Kawiarnia Naukowa.

Projekt współfinansowany jest ze środków Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego.


Strony

Subscribe to RSS - Materiały

Pomoc psychologiczna

Studenci i Doktoranci Uniwersytetu Śląskiego mogą korzystać z bezpłatnego wsparcia psychologicznego i poradnictwa w Centrum Obsługi Studenta.

Skontaktuj się ze specjalistami w następujących obszarach:

W celu ustalenia terminu indywidualnej konsultacji psychologicznej prosimy o kontakt drogą elektroniczną lub telefonicznie.